Dybbuk: The Curse Is Real

Filmin baş karakterleri Emraan Hashmi’nin canlandırdığı Sam Isaac ve eşi Nikita Dutta’nın canlandırdığı Mahi Isaac’tir. Sam, Mumbai’de katıldığı bir nükleer atık yönetimi şirketi sonucunda Mauritius adasına taşınır ve ailesiyle birlikte yeni bir başlama yapar. Mahi hamiledir – çift, yeni hayatın ve aile genişlemesinin heyecanı içindedir.

Mauritius’taki yeni evleri büyük ve gösterişli olsa da Mahi’nin ev dekorasyonu arzusu, olayların dönüm noktası olur: Mahi antika bir kutu satın alır. Bu kutunun Yahudi kültüründe “dybbuk” adı verilen kötü bir ruhu barındırdığı ortaya çıkar. Kutu evlerine geldikten kısa süre sonra garip olaylar başlar: Mahi yalnızca gece balkondan korkunç görüntüler görmeye başlar, sesler duyar, kendini kontrol edemez hâle gelir. Sam da durumu anlamaya çalışır ama başlangıçta basit bir stres ya da taşınmanın etkisi olarak görür.

Ancak olayların boyutu giderek büyür. Mahi’nin fiziksel ve davranışsal değişimleri – titremeler, konuşamama, kontrol edilememe – Sam’i daha da korkutur. Antika kutuyu araştırmaya başlayan çift, Mahi’nin hamileliği ve yeni doğacak çocukları için büyük bir tehdit olduğunu fark eder. Araştırmaları onları bu kutunun içindeki ruhun – eski bir Yahudi olan Abraham Ezra (ya da benzer bir ad) – bir dybbuk olduğunu göstermeye götürür.

Çift durumu çözmek için farklı yollar dener: Sam önce kiliseden yardım alır, sonra bir haham olan Manav Kaul’un canlandırdığı karakter aracılığıyla yurtdışından “dybbuk” uzmanlığı olan kişilere ulaşır. Haham­grubu, ruhun bedene tutunmasının arkasında geçmiş bir adaletsizlik ve öfkeli bir ruhun olduğunu belirler: Yahudi bir ailenin zulmü, gizli aşk ilişkisi ve intiharla sonuçlanan bir trajedinin ardından ruhun intikam için geri döndüğü ortaya çıkar.

Filmin orta bölümünde korku öğeleri yoğunlaşır: Sam ve Mahi yalnızca ruhu kovmakla değil, aynı zamanda kendi psikolojik sınırlarıyla da yüzleşmek zorunda kalırlar. Mahi üzerindeki ruhun etkisiyle evin diğer fertleri de tehlikeye girer. Çift, çözüm için sadece dini ritüeller değil, geçmişle yüzleşme ve sırları açığa çıkarma gerekçesine de yönelir. Bu açıdan film sadece “kutudan çıkan ruh” söyleminden öteye geçer: kimlik, inançlar, kültürel farklılıklar ve suç‑bedel temaları da devreye girer. Eleştirilerden biri de bu yönün iyi işlenemediği yönündedir.

Klimaks sahnesinde ritüel yapılır: haham ve yardım ekibi Mahi’nin bulunduğu yere gelir, dybbuk‑kutunun kaynağı ortaya çıkarılır, ve bir eksorsizm (şeytan çıkarma) sahnesiyle ruh kutuya hapsedilmeye çalışılır. Bu sırada Sam büyük tehlike altında kalır, Mahi ise ruhun tam etkisinden kurtulma mücadelesi verir. Sonunda kutu denize atılır ya da taşınır (remake’de orijinal Malayalam filmindeki motifler korunur) ve ruh etkisi bir ölçüde sona erer.

Film, klasik korku klişeleriyle doludur: taşınma, antika obje, bilinmeyen geçmiş, hamile eş, uzak ülke ortamı gibi. Ancak Yahudi‑diaspora folkloründen alınmış “dybbuk” kavramını Hint ortamına taşımaya çalışır ve bu yönüyle dikkat çeker. Eleştirmenler, filmin görsel atmosferini ve mekan kullanımını olumlu karşılamış olsa da hikâyesinin çok yenilikçi olmadığı, tempoda sorunlar olduğu ve korku etkisinin sınırlı kaldığı görüşünde.

Sonuç olarak, “Dybbuk: The Curse Is Real” bir kez izlenebilecek bir korku filmi olarak duruyor: iyi atmosfer, sağlam oyunculuklar ve folklorik derinlikleri barındırırken, anlatım bakımından beklenen etkiyi tam veremiyor. Aile, inanç, suç‑bedel ve bilinmeyenle yüzleşme gibi temalar da filmi sadece bir “kutudan çıkan kabus” öyküsü olmaktan çıkarıyor.